Dramat Ślepcy (1891) pisany jest w konwencji symbolicznej. Korowód ślepców znajdujących się na wyspie, podążających w nieokreślonym kierunku, oczekujących na księdza, których gdzieś się zagubił, a miał być ich opiekunem i przewodnikiem, stanowią czytelny symbol ludzkiego losu, dążenia po omacku, samotności, rzadkich chwil otuchy.
Maurycy Maeterlinck jest autorem dramatów jednoaktowych. Brakuje w nich zdarzeń scenicznych, sytuacja rozwija się powoli, dzięki czemu kreowana jest atmosfera oczekiwania na jakieś nieookreślone, tragiczne wydarzenia, które muszą nieuchronnie nastąpić. Powstaje w ten sposób sugestia istnienia tajemniczego fatum, które decyduje o ludzkim losie.