"Antygona" jest tragedią Sofoklesa, trzecią (po " Królu Edypie" i " Edypie w Kolonie") z cyklu tragedii tebańskich, opowiadających o obciążonym klątwą rodzie Labdakidów. "Antygona" powstała w 442 roku p.n.e. Przedstawia konflikt dwóch równorzędnych racji: prawa obowiązującego w państwie, ustalonego przez człowieka, i prawa wynikającego z nakazu bogów i głosu sumienia. Bohaterka staje wobec sytuacji, w której nie może dokonać dobrego wyboru, gdyż każda droga postępowania prowadzi do klęski. Po śmierci Edypa jego synowie, a bracia Antygony Polinejkes i Eteokles podzielili się władzą. Wbrew umowie po roku rządów Eteokles nie przekazał tronu bratu. Polinejkes sprowadził obce wojska, aby odzyskać tron. Między braćmi rozpoczęła się walka o władzę, w której obaj zginęli. Władcą został ich stryj Kreon. Uznał on Polinejkesa za zdrajcę i wydał zakaz grzebania jego zwłok. Eteoklesowi wyprawił uroczysty pogrzeb. Antygona, przeciwstawiła się rozkazowi Kreona i pochowała zwłoki Polinejkesa. Spowodowało to ciąg tragicznych wydarzeń: Antygona została skazana na śmierć przez Kreona. Hajmon (narzeczony Antygony) i żona Kreona, Eurydyka popełnili samobójstwo.