Akcja komedii Moliera "Świętoszek" toczy się w środowisku mieszczańskim: w życie pewnej paryskiej rodziny wkracza pewnego dnia niejaki Tartuffe. Od momentu pojawienia się gościa rodzina Orgona (pana domu) dzieli się na dwa obozy. Jeden zdaje się całkowicie zaślepiony podziwem dla tytułowego Świętoszka, ostentacyjne objawiającego swoje zgorszenie światem. Przynależy do niego Orgon i jego matka - pani Pernelle. Obydwoje obnoszą się z przyjaźnią dla człowieka, który w ich oczach zdaje się niedościgłym wzorem cnót, pobożności i żelaznych zasad moralnych. Drugi obóz, reprezentowany przez żonę Orgona - Elmirę, jego dzieci z pierwszego małżeństwa - Damisa i Mariannę - oraz służącą Dorynę, wydaje się trafnie rozpoznawać rzeczywiste intencje Tartuffe'a. Żona i dzieci Orgona niemal od razu wiedzą, że ich gość to hipokryta (dwulicowiec) i oszust, kryjący się za maską dewocji. Usiłują uświadomić Orgonowi rzeczywiste oblicze gościa, ale pan domu pozostaje głuchy na wszelkie glosy sprzeczne z jego własnym przekonaniem. W swym zaślepieniu chce nawet wydać za Tartuffe'a Mariannę, zakochaną z wzajemnością w Walerym. Kiedy Świętoszek orientuje się w korzystnej dla niego sytuacji, spodziewając się niezłego posagu (gdyby ożenił się z córką Orgona), zaczyna jeszcze bardziej ostentacyjnie grać swoją komedię pobożności i cnoty. Obnosi się z umartwieniami i modlitwami, każe Dorynie zasłonić dekolt, doprowadza do wypędzenia z domu syna Orgona. Potajemnie zaś próbuje uwieść Elmirę. Zupełnie ogłupiony Orgon, chcąc zrekompensować Świętoszkowi rzekome krzywdy, jakich ten miał doznać, zapisuje mu darowiznę ze swego majątku. Nie chce też odstąpić od pomysłu oddania Tartuffe'owi córki. Elmira ma tego dość - chcąc otworzyć mężowi oczy na obłudę gościa, aranżuje pułapkę. Ukryty pod stołem Orgon podsłuchuje rozmowę, którą prowadzi jego żona z Tartuffe'em. Elmira daje Świętoszkowi do zrozumienia, że jest nim zainteresowana, czym prowokuje nieostrożne deklaracje - Tartuffe mówi wprost, że chciałby zdobyć jej względy. Wygłasza przy tym słynne zdanie: "Prawda, że w oczach nieba rzecz to nieco zdrożna, lecz i z niebem dać radę jakoś sobie można". Tego Orgon już nie zdzierżył - w przypływie złości usiłuje wyrzucić obłudnika z domu. Wtedy Tartuffe zrzuca maskę i odsłania swoją prawdziwą naturę. Zachowuje się arogancko i oświadcza, że na podstawie darowizny poczynionej przez Orgona przejmuje cały majątek. Przywołuje stróżów prawa, aby wyrzucili rodzinę z domu, który formalnie nie jest już ich własnością. Kiedy przybywa urzędnik królewski, sprawiedliwości jednak staje się zadość. Rozpoznaje w Tartufie przestępcę poszukiwanego za oszustwa i zabiera go do więzienia. Zakłócony przez Świętoszka ład moralny zostaje przywrócony.